وقتی آسمان ابرهای تیره را به آغوش کشید...دیگر نه صدایی ماند...

  نه نگاهی...

 حتی نفس ها هم از سینه برون نیامدند.....

نمی دانم چه کسی شادی را از سرشاخه بید برداشت و زمان را میان دستان خود نگه داشت....

میان بی خبری مردمان شهر....

پیوسته به دنبال تنهایی خویش گشتم، تا در خلوت خود ، کسی را پیدا کنم که شاید بتواند

 میان من و این زمان ایستاده و آن شادی غریب ....دستی برای آشنایی پیدا کند.

کاش اون لحظه ای که یکی ازت می پرسه " حالت چطوره ؟ "و تو جواب میدی " خوبم! "کسی باشه که محکم بغلت کنه و آروم تو گوشت بگه : " می دونم خوب نیستی ... "